هنرمند در محدودیت نمی‌تواند کار کند
ما ملتی شاعر مسلک هستیم و تمام اعتبار و ذهنیت ما را در زبان قدیم و شعر فارسی پیدا می‌کنیم. به این مسئله نقدی نیز وارد است متاسفانه فیلم‌های ایرانی که برای نمایش به خارج از ایران می‌روند از نظر زبانی لطمه زیادی می‌خورند . تصاویر و افکت‌های ما کاملا روشن است اما مخاطب خارجی گفتگوهای فیلم‌های ما را متوجه نمی‌شود. به عنوان یک ملت ادبی این ضعف در سینمای ایران باید اصلاح شود.
سیاسی و اجتماعی بودن مجموعه هنرمندان ما به دلیل نبود سیاستمداران در دوره‌های گذشته است. سینمای ما جزو خانواده ادبیات و ادبیات نیز زیر سیطره روایت است. سینمای ایران زمانی می‌تواند رها شود که از دیکتاتوری ادبیات بیرون آید. فیلمسازان ما وارث نویسندگان هستند نویسندگان هم تحت تاثیر سیاستمداران.
به خاطر نداشتن سیاستمدار در جامعه ایران کار سیاست بر عهده شاعران و نویسندگان افتاد. مردم از این گروه توقع داشتند در جامعه تاثیراتی که سیاستمداران باید بگذارند را داشته باشند. یک عده از نویسندگان و شاعران هم باورشان شد که وظیفه‌شان علاوه بر کار ادبی، سیاستمداری است. در 100 سال گذشته هنر و ادبیات رسالت بزرگ خود را فراموش کرده و به عرصه سیاست کشیده شده‌اند. هنری که در جوامع آزاد به کار برده می‌شود بصورت آزاد و به ساده‌ترین و ملموس‌ترین شکل ممکن حرفش را می‌زند اما در جوامع محدود هنرمند و نویسنده به ناپیدا ترین شکل ممکن منظورش را به مخاطب می‌رساند. فیلم‌های کوتاه هم همین ویژگی را دارد ما منظور خودمان را به هر ترفندی به مخاطب می‌رسانیم و اگر فیلم کوتاهی در خارج از ایران موفق عمل کند به خاطر همین جذابیت‌های پنهان در فیلم است. ممکن است جوامع دیگر هم در بخشی از تاریخشان محدودیت‌هایی در هنر داشتند اما بعد از جنگ‌های جهانی این مسئله کمرنگ شد.
تقوایی درباره تکنیک فیلم‌های نمایش داده شده گفت: این فیلم‌ها قابل مقایسه با آنچه که سال‌های گذشته ساخته می‌شد نیست. ابزار دیجیتال در سینمای ایران به خاطر سهولت و کم هزینه بودن آزادی فیلمسازان کوتاه را به همراه داشته به طوری که هر فیلمساز می‌تواند تجربه های گوناگون و متعددی در این زمینه به دست آورد اما این ابزار گاهی سبب می‌شود کوتاهسازان تجربه‌های بی‌دلیل انجام دهند. در این فیلم‌ها خوشبختانه این مسئله دیده نشد و استفاده از دیجیتال به صورت قوام یافته بود.
وی با اشاره به استقلال سینمای کوتاه گفت: کار کوتاه کاری هنری است و ویژگی‌های عصر قرن بیستم را دارد خیلی‌ها درباره اینکه سینمای کوتاه زیرمجموعه سینمای بلند است یا اینکه راه رسیدن به سینمای حرفه‌ای است، بحث می‌کند. سینمای کوتاه هویت مستقل خودش را دارد و می‌تواند به تنهایی در جامعه تاثیرگذار باشد. کار کوتاه هر چه باشد وقتی ساختارش بسته شود تمام می شود ممکن است بعد از تمام شدن هنوز موضوعش ادامه داشته باشد به همین خاطر از این نظر شبیه به شعر تغزلی است اما کارهای بلند مثل فیلم‌های سینمایی، تئاتر چند پرده‌ای و رمان وقتی به پایان می‌رسند که موضوعشان تمام شده باشد.