فاصله فکری، فرهنگی و اجتماعی و دوری بین فرزندان و خانواده ها هر روز بیشتر از پیش خودنمایی می کند و ۱۳ فروردین (روز طبیعت) امسال وقتی برای عکاسی به یکی از پارک لاله تهران رفته بودم این فاصله و دوری نمود ظاهری خیلی زیادی داشت. اینکه جوانها حتی جدا از خانواده ها و با دوستان خود محفلی جدا برگزار کرده بودند و نه از پدر خبری بود و نه از مادر! عوامل زیادی در بوجود آمدن این فاصله ها هست که فکر میکنم شاید بعضی از نکاتی که می شود به آن اشاره کرد از این قبیل باشد:

۱ - عدم حضور لازم و ارتباط دوستانه و عاطفی توام با درک متقابل و رفع مشکلات و اهمیت به حضور تاثیر گذار ، مشغله کاری پدر و مادر که ارتباط زیادی با تامین اقتصاد خانواده و نگرانی های امرار معاش  ۲ - تضاد فکری و فرهنگی بین خانواده ها و تاثیر مهمان ناخوانده (ماهواره) و عدم هماهنگی با فرهنگ ایرانی و اسلامی (استفاده مثبت و هدایت شده و قابل کنترلی نیست) و برنامه های بسیار ضعیف و غیر واقعی صدا وسیما و منطبق نبودن با روح مشکلات جامعه و رقابتی نبودن برنامه ها و سطحی نگری در تولید و برنامه سازی و عدم کانالهای خصوصی ۳ - وجود فضای شعار زده و غیر واقعی جامعه و هم خوان نبودن سیاستهای فرهنگی و اجتماعی و ... با واقعیات جامعه ۴ - بالا رفتن سن ازدواج و فراهم نبودن شرایط و بسترهای آن (بیکاری و مسکن) وجود فساد و ساخت زندان ها و تولید انبوهی از پرونده های قضایی و هدر دادن درآمدهای نفتی ،فسیلی و غیر قابل جبران و ... که اگر نصف این هزینه ها با مدیریت عالی هدایت و برنامه ریزی شود نه زندانی ساخته می شود و نه بیکار و مجرمی.

 اشکال سیاست مداران ما اینجاست که فرهنگ و جایگزین مناسب و سالمی معرفی نمی کنند فقط نصیحت می کنند! وقتی بیکاری زیاده. دزدی و قاچاق زیاد می شه. وقتی سن ازدواج بالا می ره! این پسر و دختر با غریزه جنسی شون چیکار کنن؟ همش نمیشه بری دعای کمیل تا مشکلات حل بشه! باید یه عزم و اراده و بستر سازی هم بشود؟ پول هست! منابع زیرزمینی و فسیلی و معادن و ... هست!نیروی کار مستعد،جوان و خلاق هست! اکثرا گرسنه و درمانده و بیکار!

قالیباف (شهردار تهران) در یکی از همایش های مدیران شهرداری  می گفت: مشکل کشور ما نه منابع هست نه نیروی کار و نه ثروت! فقط  مدیریت خلاق و دلسوز نیست.