دوستی از اهالی سینما برای شرکت در جشنواره فیلم حیدر آباد به هندوستان سفری داشت. پس از بازگشت به مورد جالبی اشاره می کرد می گفت: خیلی از هندی ها به نان شب محتاج اند ولی از سینما رفتن و فیلم در سینما دیدن هیچگاه غفلت نمی کنند! یکی از دلایلی که اشاره می کرد می گفت: فقر و تضاد طبقاتی موجود در جامعه و تخیلات ذهنی افراد در رسیدن به آرزوهای خود ، ( کشتن ظالم. نجات مظلوم. ثروتمند شدن فقرا و ...) آنرا در نمایش فیلم ها و تصور آن در زندگی خود دنبال می کنند هندوستان (بالیوود) با تولید سالانه ۹۰۰ فیلم در جهان دومین کشور در تولید فیلم بعد از آمریکا است ولی همچنان مردم هند بخشی از زندگی و عمر خود را درسینماها می گذرانند. در کشور ما مسئله فرهنگ و فرهنگ سازی همیشه در حاشیه و انزوا بوده و مسئولان فرهنگی هیچگاه با تدبیر و تاثیرگذاری کار نکرده اند چون خودشان هم به قدرت هنر و فرهنگ سازان ایمان ندارند در شرایطی که عصر ارتباطات (اینترنت.ماهواره ها.تلفن همراه و ...) دائم در حال پیشرفت و توسعه هستند و هر دروغ بزرگی را برای مردم باور پذیر می کنند و با تمام قدرت و برنامه ریزی کوتاه و بلند مدت در فکر تاثیر گذاری افکار و مقاصد درست و غلط خود لحظه ای غفلت نمی کنند.
ما در ایران چیکار می کنیم؟؟؟ عکس بالا در یکی از محله های فقیر نشین تهران است که با وجود فقر و کمبودهای مادی، ولی از نصب ماهواره و استفاده از برنامه های هدایت شده در کشورهای جهان سوم دریغ نمی کنند!!! این نشانه چیست؟؟؟ آیا چیزی جز عقب ماندگی در ساخت و جذب مخاطب و بی توجه ی به خواسته های طبیعی هر شهروندی (البته سالم) است؟ حتی از برنامه های سالم و جذاب ماهواره جهت پخش در صدا و سیما غفلت می کنند و با جمع آوری کوتاه مدت دیشهای ماهواره در صدد مقابله خام و عجولانه بر می خیزند و تبلیغات و آمارهای قابل توجه در دستگیری،جریمه و از بین بردن ال ام بی های ماهواره می کنند! این راه مبارزه و مقابله با افکار غیر ایرانی نیست. باید از انسانهای فرهیخته، خلاق، مدیر و هنرمند استفاده شود تا سطح برنامه ها با کیفیت بالا ارائه شود و شاهد رجوع مردم به برنامه های صدا و سیما ، سینما و ئتاتر باشیم ما باید با سرعت جهانی در حال حکت باشیم و عقب نمانیم اگر عقب ماندیم قطعا آنها بر بام های منازل ما رخنه خواهند کرد و دیگر چیزی از فرهنگ ایرانی نخواهد ماند کما اینکه این موارد را در جامعه می بینیم سینمای ما سینمای خنثی و سیاه و سفیدبا موضوعات تکراری! سینمایی که جز روابط ابتدایی عاشق شدن دخترها و پسرها آن هم از نوع آبگوشتی ، نخ نما شده ، کلیشه و هزار بار گفته شده چیزی برای گفتن ندارد هیچ موضوع جذاب و حرف تازه با ساختار جدید و خلاقانه ندارد و نمی گذارند به آنها پرداخته شود هیچ موضوعی جز این موارد در این مملکت اتفاق نمی افتد و هیچ مشکل و معضلات اجتماعی،اقتصادی،فرهنگی و ورزشی وجود ندارد!!! یکی از مواردی که همیشه باعث جذب و دفع مخاطب شده دوری فیلمسازان و مدیران فرهنگی از مسائل روز جامعه و بیان نکردن مسائل آنها در قالب هنر است.