چند ماه پیش بود به اتفاق خانم ملکی خبرنگار حوزه دفاع مقدس خبرگزاری رفتیم بیمارستان ساسان برای تهیه گزارش از روند درمان این جانباز شیمیایی/ اعصاب و روان/ و مجروح فیزیکی . ورود دوربین به داخل بیمارستان ممنوع بود و ما دوربین را زیر چادر خانم ملکی پنهان کردیم. حرفهای زیادی داشت از اینکه بنیاد شهید باید بالای ۸۰ درصد جانبازی لحاظ میکردند و بخاطر اینکه هزینه درمانش را کمتر بدهند فقط ۲۵ درصد قبول کرده بودنند و روزی ۹۰ عدد قرص مصرف میکرد و... به سختی حرف میزد و سلفه های پی در پی امان نمیداد کلامش تمام شود. شیری که در زندان دنیا اسیر بود تا اینکه نیمه شب سه شنبه پر کشید. او با دست پر رفت ولی ما چه کردیم. مسئولانی که میتوانستند برای کمک رسانی و بهبود حال او کاری بکنن و نکردند و یا کوتاهی کردند انگار مال پدرشونه میخوان هزینه کنن. دیروز که ما به اونها احتیاج داشتیم اونا اومدند و همه چیزشونو در طبق اخلاص گذاشتند و مجروح امدند و امروز که اونا به کمک ما احتیاج دارند ما چه کردیم؟؟؟؟؟؟

عکسهای حاج ناصر در بیماستان ساسان قبل از شهادت اینجاست.